Od Oriona

Jak zazwyczaj przechadzałem się odsunięty od innych wilków. Przecież mnie nie polubią... Jestem nędzny, słaby i nikomu niepotrzebny. Nagle zauważyłem, że podchodzi do mnie Neharika.
- Czemu nie porozmawiasz z innymi?
- Bo... Ja do nich nie pasuję.
- Co ci się stało w kark?
- A ta blizna.... Poznaj mego tatę i jego złość.- udałem uśmiech.
- Tata ci to zrobił?
- Tak... Ale wolałbym o tym nie mówić.
- Rozumiem ale chciałabym cię bliżej poznać...
- No dobrze, skoro muszę... Jestem synem władcy wszystkich wilków ognia. Dni spędzałem w ognistych kajdanach wżynających się w ciało. Bił mnie za błahostki a nawet za coś czego nie zrobiłem. Mama nie miała siły na to patrzeć więc uciekła. Wtedy on był jeszcze gorszy dla mnie... Postanowiłem uciec. Wszystkie moje siły skupiłem na jego świątyni i siłą woli przewaliłem mu kolumnę. Gdy się odwrócił płomień bijący od niego roztopił moje kajdany a ja uciekłem. Moje cudne dzieciństwo. Zadowolona? Poznałaś mnie lepiej?
- Nie musiałeś mówić jeśli nie chciałeś....- zobaczyłem smutek na jej pysku.
- Och przepraszam... Ja tylko.... Nie powinienem był się na tobie wyżywać. Jestem okropny.   
<Neharika?>